روش‌ها و فنون تدریس

کودک به یاری یک بزرگ‌سال نیازمند است تا احساس شگفتی را با او سهیم شود، لذت و شوق این شگفتی را همراه با او بارها و بارها تجربه کند و راز جهانی را که در آن زندگی می‌کند دریابد. چنین کودکی می‌تواند احساس شگفتی را همواره در وجود خود زنده نگه دارد.

اگر می خواهید زندگی را از نگاه یک کودک ببینید، چهاردست و پا روی زمین زانو بزنید و به بزرگسالانی که بالای سرتان خیمه زده و به شما امر و نهی می کنند، نگاه کنید.

آه، خواهش می‌کنیم، تمنا می‌کنیم، التماس می‌کنیم، درخواست می‌کنیم، تلویزیون را دور بیاندازید و به جای آن یک قفسه کتاب دوست داشتنی کنار دیوار بگذارید!

کودکان زمانی می‌توانند نگرش خود را ارزشمند ببینند، که احساس کنند بزرگ‌ترها برای‌شان ارزش قائل می شوند. آن‌ها همواره نیازمندند که شخصیت یگانه خود را باور کنند.

روح، از بودن با کودکان شفا می یابد.

کتاب، تیشه ای است که دریای یخ زده درون مان را می شکافد!

پرورش کودکی توانا ساده تر از تلاش برای به زندگی بازگرداندن یک بزرگسال شکست خورده است.

یک کتاب خوب کودک باید برای افرادی که لذت بردن و شگفتی زندگی را فراموش نکرده اند، دوست داشتنی باشد.

من کودکان را به این جهان آوردم، زیرا نیاز به نور بود، نوری که هر کودکی با خود می تواند به این جهان بیاورد.

تو تنها می توانی کتابی را بنویسی که می خواهد نوشته شود. اگر این کتاب، برای بزرگ سالان بسیار دشوار باشد، آن گاه می توانی بگویی که آن را برای کودکان نوشته ای!

کسی که کتاب نمی خواند، بر کسی که نمی تواند بخواند، هیچ برتری ندارد!

خانه ای بدون کتاب، مانند تنی بی روح است.

پوشاک کهنه را بپوش و کتاب تازه را بخر!

کودکان به هدایت و محبت بسیار بیشتر از دستورالعمل های آموزشی نیاز دارند.

هنگامی که می کوشیم همه چیز را درباره زندگی به کودکان بیاموزیم، آن ها چیستی زندگی را به ما می‌آموزند.

چه هنگام شگفتی! زمانی که کودک درمی یابد می تواند واژه های چاپ شده را بخواند!

ما نگرانیم که کودک در آینده چه سرنوشتی پیدا می کند، اما فراموش می کنیم که او موجودی است که امروز هم وجود دارد.

کودکان را مجبور به یادگیری نکنید، از راه بازی به آن‌ها آموزش دهید.

کودکان در آغوش پدر و مادر کتابخوان می شوند!

کودکان هنگامی گام به دنیای بزرگ‌سالی می‌نهند که برای آن چه می‌پرسند پاسخی باشد.

کودکان نه آینده‌ای دارند و نه گذشته‌ای، آن‌ها از اکنون لذت می‌برند. کاری که کمتر بزرگسالی انجام می‌دهد!

من همیشه بهشت را یک جور کتابخانه تصور کرده ام!

بزرگ سالان، کودکان از کار افتاده اند.

یک انسان، یک انسان است. مهم نیست که او چقدر کوچک است.

جهان به شمار کودکانی که هر لحظه در آن گام می گذارند تازه است!

ما بیش‌تر از این که به کودکان مسئله‌ای برای حل کردن بدهیم، پاسخی برای به خاطر سپردن پیش رویشان می‌گذاریم.

بالاترین کوشش ما باید پروراندن انسان های آزاد و توانایی باشد که می توانند راه و هدف زندگی خودشان را تعیین کنند و آن را ابراز کنند.